BUKWICA ZWYCZAJNA — BETONICA OFFICINALIS L. (bukwica lekarska, bukwica czerwona, b e t o n i j k a) Rodzina: Wargowe — Labiatae Bylina do 80 cm wysoka. Wytwarza liczne odziomkowe liście i słabo rozgałęzioną łodygę, rzadko ulistnioną, zakończoną kwia­tami barwy purpurowej, zebranymi w zbity kwiatostan. Liście są brzegiem charakterystycznie równomiernie karbowane. Kwit­nie od czerwca do września. Rośnie na łąkach, w zaroślach, na wzgórzach. Używane jest ziele i liść bukwicy (Hb., Fo. Beto-nicae). Stosuje się jako lek przeciw przewlekłym biegunkom i nieżytom jelit. Zapotrzebowanie — małe. Liście zbiera się wiosną lub latem, ziele — w początkach kwitnienia rośliny. Pod nazwą ziele ścina się całą roślinę wraz z liśćmi odziomkowymi. Z roślin starszych ścina się tylko młode rozgałęzienia i liście przyziemne. Suszy sę w suszarniach natu­ralnych lub ogrzewanych w temperaturze do 35 °C. 1 kg suszu uzyskuje się z 4 kg ziela świeżego.